Osadnictwo germańskie na słabo zaludnionych kresach Cesarstwa Rzymskiego zaczęło się już w I w. n.e.

Cesarze popierali To osadnictwo w celach obrony granic i uprawy ziemi. W czasach wędrówki ludów w IV i V w. osadnictwo to nasiliło się. Germanie osiedlali się całymi szczepami i Tworzyli w granicach Imperium własne państwa szczepowe: jako sprzymierzeńcy Rzymu- foederati (Wizygoci, Ostrogoci, Burgundowie) lub jako zdobywcy (Longobardowie). Sposób osiedlania miał duży wpływ na rozwój prawa w państwach szczepowych. Tam, gdzie germanie przybyli jako sprzymierzeńcy, utrzymywane były pewne urządzenia rzymskie. Będąc zdobywcami nie respektowali prawa zastanego wprowadzając z reguły własne urządzenia w dziedzinie prawa sądowego.